Książka, do której nie mogłam się przekonać przez kilka dobrych lat. Zachwycali się nią wszyscy znani mi studenci psychologii i socjologii, każdy z nich polecał – a ja mówiłam głośne i stanowcze NIE poradnikom tego typu. Aż w końcu się złamałam i… dzięki Bogu za to! Zaczęłam czytać i już po pierwszym rozdziale (o ile nie wcześniej) wiedziałam, dlaczego ta książka tak często przewijała się w rozmowach moich znajomych.
Ostatnio mam niezwykłe szczęście. Wszystkie książki, które wpadają w moje ręce okazują się być strzałem w 10tkę. Mam nadzieję, że ten stan się utrzyma, bo będę miała o czym pisać na tej stronie.
Właśnie taką książką okazała się być „Kobieta na krańcu świata” Martyny Wojciechowskiej. Pierwszą część po prostu połknęłam za jednym zamachem. Znasz ten stan, gdy otwierasz nowo kupioną książkę i chcesz „tylko” przejrzeć ją na szybko i „nagle” okazuje się, że jest już ranek dnia następnego, a Ty właśnie czytasz ostatnie zdanie? Dokładnie tak się stało z książką pani Martyny.
Co tu dużo pisać - jestem po prostu zachwycona zarówno książką, jej bohaterkami jak i samą autorką. Trudno mi nawet zakwalifikować tę książkę do jednej kategorii: jest tu świetny opis przyrody, rzut oka na sytuację polityczną i historię kraju, no i przede wszystkim: obraz kobiety na krańcu świata. Obraz jedyny w swoim rodzaju: wzrusza, daje nadzieję i uśmiech. Tak właśnie czytałam tę książkę – z uśmiechem i rosnącą siłą we własne możliwości.
A gdyby Ci powiedzieć, że ktoś czyta w Twoich myślach? A gdyby ten ktoś wykorzystał te myśli by zabić Ciebie lub… kogoś Ci bliskiego? Przyjaciela? Miłość? Jak powstrzymać myśli, by nie dały psychopacie wiedzy o Tobie?
Na początku dostajesz tylko jeden list – zagadkę. List, który wszystko zmienia, bo w jego następstwie ginie człowiek. Nie jakiś tam człowiek – ginie Twój przyjaciel, a Ty jesteś charyzmatycznym detektywem. Nazwijmy Cię Dave Gurney. Zrezygnuje zatem ze swojej spokojnej emerytury i wyrusz w pościg za psychopatycznym mordercą. Dasz radę zakończyć wyliczankę rozpoczętą przez zabójcę? On wie, o czym teraz myślisz.
Nie, nie, nie, nie. Nie mam ochoty na kolejną książkę, w której podadzą mi cudowną/odjazdową/niesamowitą/sekretną (niepotrzebne skreślić) metodę, która na rzekomo 100% zagwarantuje mi, że właśnie od dzisiaj ludzie będą tańczyć tak, jak ja im zagram i będą spełniać moje zachcianki w mgnieniu oka.
Jeśli masz takie same odczucia – książka Dale Carnegie’ego jest dla Ciebie.
Ta niepozorna książeczka ma już tyle lat, a do dziś nie wymyślono niczego więcej. Sięgnęłam po niej z czystej ciekawości. No bo jakim cudem poradnik o tak marnym tytule i takim wieku może nadal bić rekordy popularności?
Ta książka jest w taki sposób autentyczna, w jaki nie może być żadna ze współczesnych pozycji. Wychodzi daleko poza własny nos autora (co w przypadku poradników coraz rzadziej się zdarza). I jako taka pozwala każdemu z nas-czytelników taką perspektywę osiągnąć.
„Kraina chichów” to według mnie najlepsza pozycja w dorobku Johnatan‘a Carroll‘a. Zawiera w sobie wszystko to, co sprawiło, że ten autor jest uważany za jednego z najlepszych współczesnych pisarzy.
Tutaj wszystko z pozoru jest takie, jak zwykle. Nie przypatruj się jednak zbyt długo, bo pod przykryciem normalności zauważysz inny,nieznany świat. Ten świat to kraina chichów, która wciąga swą tajemniczością i niespokojnym mrokiem. Ta kraina zmienia prawa natury. Kraina ta pyta się, dlaczego dotychczas wierzyłeś w jakieś prawa natury. Bo tak powiedzieli w szkole?
A gdyby się okazało, że tym światem rządzą inne prawa? Gdyby słowo mogło się stać ciałem, a każda kropka i każdy przecinek tego zdania wyznaczały Twoje jutrzejsze drogi?
Rzadko zdarzają się książki, które czyta się jednym tchem, ale jak już się zdarzają to wiemy, że od lat szukaliśmy właśnie tej.
Poleciła mi ją przyjaciółka, która powiedziała, że koniecznie muszę ją przeczytać i że nie oderwę się od niej, póki nie skończę. No i dziewczyna miała rację.
Autor (Torsten Krol) w mistrzowski sposób snuje opowieść o rodzinie, która w wyniku awarii samolotu trafiła do nikomu nieznanego dzikiego plemienia. Lud ten wierzy, że są oni białymi bogami, których mówi ich legenda. Teraz rozbitkowie muszą sprostać nie tylko nowemu stylowi życia, ale i oczekiwaniom, jakie stawia im to obce plemię.
Nie jest to jednak jedna z licznych opowieści o rozbitkach. Przedstawiony jest niezwykle ciekawy antropologiczny opis nikomu nieznanej społeczności.
Na dodatek autor zręcznie wplótł w opowieść szalejącą w świecie cywilizowanym 2 wojnę światową. W tym oddalonym skrawku ziemi spotyka się fanatyczny Niemiec- nazista i Żyd. Ich wzajemne stosunki na tle relacji panujących w rzekomo dzikim plemieniu rodzi pytanie – czym tak naprawdę jest cywilizacja? Bo cywilizacja. którą tak się szczycą rozbitkowie, jawi się dzikim wojownikom, jako świat pozbawiony zasad moralnych, a nawet człowieczych odruchów.
Zdecydowanie polecam.
Książkę znalazłam TUTAJ
Od jakiegoś czasu borykam się z niezwykle irytującym mnie problemem: za dużo chcę, zbyt wiele mam planów, a jeszcze więcej pomysłów. W efekcie chwytam się po trochę wszystkiego na raz i nie skupiam się na rzeczach, które mogą przynieść realizację chociażby jednego z marzeń. Kończy się to dobrze chyba każdemu znanym słomianym zapałem – chcesz bardzo dużo, ale sił i czasu jest o wiele mniej. Koniec końców tracisz ochotę na wszystko.
Postanowiłam rozprawić się raz na zawsze z tym i zaczęłam szukać pomocy. Natrafiłam na książkę Zbigniewa Ryżaka. Jak tylko zobaczyłam tytuł „Efekt jo-jo w motywacji” – wiedziałam, że to dla mnie. Zdecydowanie za dużo wzlotów i upadków jest w tej mojej motywacji.
Od pewnego czasu interesowałam się zagadnieniem wampirów emocjonalnych.
Czasem zdarzają się takie osoby, które niemal wysysają z nas energię. Po kontakcie z kimś takim człowiek czuje się wyczerpany 
psychicznie i/lub fizycznie. Mogą to być nawet czarujące osoby i racjonalnie nie potrafimy wyjaśnić, dlaczego właśnie w tak zły sposób na nas działają. Nie ma też powszechnie dostępnej wiedzy, jak się przed kimś takim bronić. A psychologia, jako nauka dopiero od niedawna podejmuje tą kwestię.
Sama poznałam taką osobę i nie do końca rozumiałam o co chodzi. Do czasu aż trafiłam właśnie na termin „wampir emocjonalny”. Ostatnio w moje ręce trafiła także książka pod tym tytułem i jestem bardzo zadowolona, że właśnie tak się stało.
Autor w ciekawy sposób opisuje różne typy osób, które mogą mieć zły wpływ na nasze emocje. Wyjaśnia, co takiego robią z nami te osoby, że czujemy się po kontakcie z nimi totalnie pozbawieni sił. I oczywiście najważniejsze: doradza, co robić żeby uwolnić się od wpływu takich osób.
Od jakiegoś czasu interesowało mnie, w jaki sposób media społecznościowe mogą pomóc mi w prowadzeniu własnego biznesu. Postanowiłam poszukać nieco więcej informacji na temat tego rodzaju mediów oraz tego, jak inni przedsiębiorcy podchodzą do tego zagadnienia.
Sama dopiero wkraczam w działalność opartą na narzędziach internetowych, tym samym potrzebowałam dobrego przewodnika po tym świecie. Trafiłam na książkę napisaną przez Amber Mac.
Lepszego specjalisty nie mogłam znaleźć! Ta kobieta doskonale potrafi się wczuć w media społecznościowe i wykorzystać je do zwiększenia skuteczności swoich działań. W książce opisuje świetne przykłady różnych kampanii internetowych (zarówno tych udanych, jak i nie). Podaje wiele praktycznych metod wykorzystania narzędzi internetowych (poprzez social media) do budowania stabilnej marki i zwiększenia dochodów.
To właśnie książka „Bogać się kiedy śpisz” jest uważana za jedną ze sztandarowych pozycji, dla osób które chcą osiągnąć sukces zawodowy, bez rezygnacji z własnego ‘ja’. Cały sekret polega na umiejętnym wykorzystaniu do tych celów naszego twórczego umysłu. A kiedy najlepiej? Właśnie podczas snu. Jak – to już znajdziesz w książce.
Bogata treść zawiera bardzo wiele przykładów i opowieści, które można przyrównać do swojego życia.